Zamek Krzyżacki Węgorzewo

Malowniczo położony, nad rzeką Węgorapą, Zamek Krzyżacki w Węgorzewie był jednym z pierwszych, wybudowanych przez Krzyżaków zamków w regionie. Po jego średniowiecznym charakterze zostało jednak niewiele.

Miasto Węgorzewo

Ziemie, na których obecnie leży Węgorzewo do drugiej połowy XIII wieku zamieszkiwało plemię Galindów. Tereny zostały jednak zajęte przez Krzyżaków, którzy w 1312 roku wybudowali tam drewnianą warownię. Początkowo znajdowała się ona w miejscu wcześniejszego grodu Galindów, w pobliżu jeziora Mamry.

30 lat później wojska litewskie pod przywództwem księcia Kiejstuta spaliły zamek. Nową twierdzę wybudowano w 1398 roku, przeniesiono ją 2 kilometry dalej , na rzeczną wyspę utworzoną przez Węgorapę, na której wykopano dodatkowo fosę.

Osada, która uformowała się przy zamku, otrzymała nazwę Angeraw. A po nadaniu jej praw miejskich w 1412 roku, zmieniono nazwę na Angerburg. W mieście było jednak zbyt mało mieszkańców i Angerburg znów stał się osadą. Ponowne prawa miejskie nadano w 1571 roku.

Zamek Krzyżacki Węgorzewo – powstanie

Twierdzę w miejscu dzisiejszego zamku wzniesiono w 1398 roku na rozkaz komtura Królewca Wernera von Tettingen. Zamek wybudowany na planie czworoboku posiadał trzy murowane skrzydła, każde zakończone basztą. Kolejną wieżę umiejscowiono w obrębie dziedzińca, pełniła funkcję łącznika. Na wschód od warowni znajdowało się przedzamcze.

Skrzydło od ulicy Zamkowej ma 62 m długości. Skrzydło między ulicą Zamkową, a jazem 72 m.

Początkowo zamek był siedzibą prokuratora. Po zakończeniu wojny trzynastoletniej Krzyżacy z powodów finansowych zostali zmuszeni do pozostawienia zamku (w zastaw za długi) braciom Hansowi i Anzelmowi Vin Tettau.
Do roku 1525 zamek często zmieniał właścicieli. Po likwidacji państwa zakonnego twierdza stała się siedzibą książęcego starosty.

Dalsze losy zamku

W 1656 roku Tatarzy spalili całe Węgorzewo, również zamek. Miasto ówcześnie nosiło dwie nazwy. W języku niemieckim Angerburg, a w polskim Węgobork. Zamek odbudowano, nadano mu jednak charakteru barokowego. Przebudowano również przyzamkowy młyn i wybito większą ilość okien. Od tego czasu twierdza pełniła funkcję rezydencji. W latach 1734 oraz 1736 na zamku przebywał król Stanisław Leszczyński.

W następnych latach funkcja budowli często się zmieniała. Pod­czas kam­pa­nii na­po­le­oń­skiej stworzono w nim fran­cus­ki la­za­ret. W 1752 roku mieściły się w nim biura sądu oraz więzienie. W 1807 roku w murach działał szpital dla żołnierzy. Tego samego roku twierdzę zajęły wojska polskie.

W 1835 roku zamek spłonął. Odbudowano go po dekadzie z myślą o utworzeniu w nim sądu. Ta przebudowa sprawiła, że stracił swój średniowieczny wygląd.

Lata współczesne

Kolejny pożar wybuchł w 1945 roku, kiedy twierdza została podpalona przez Armię Czerwoną. Lata 80 XX wieku przyniosły kolejną odbudowę. W jego murach mieściła się biblioteka miejska, Urząd Stanu Cywilnego oraz siedziba Rady miejskiej.

Twierdzę sprzedano ręce prywatne w 2000 roku. W trakcie przekształcania budowli na hotel stworzono lukarny oraz nadbudowano dach. Zamek obecnie nie jest udostępniony do zwiedzania. Budynek można oglądać z zewnątrz od strony Węgorapy. Od strony wjazdowej budowlę ogrodzono.

Zjawy w zamku

Lokalne podanie głosi, iż w zamku przebywał rycerz krzyżacki, który spotykał się z miejscową panną. Za złamanie ślubów zakonnych spotkała go kara. Parę zamurowano w kaplicy przy Bramie Polskiej. Od tamtego dnia, co miesiąc, w każdą pełnię księżyca duchy rycerza i kobiety spacerują po zamkowych komnatach.