Zamek w Ełku

Przekazy źródłowe Hanneberga, Hartknocha,  a także „Encyklopedyja Powszechna” Samuela Orgelbranda z 1861 roku podają informację, że zamek w Ełku powstał w 1273 roku za panowania Wielkiego Mistrza von Sangershausena. Natomiast w kronice Jana z Posilge możemy przeczytać, że zamek wybudowano w 1389 roku, a zleceniodawcą był ówczesny komtur z Bałgi Ulrich von Jungingen. Zamek, znajdujący się na wyspie Jeziora Ełckiego, na terenie byłej osady jaćwieskiej, pierwotnie był drewniany, jednakże na początku XV w. stanowił już budowlę murowaną. Obiekt przede wszystkim pełnić miał funkcję militarną, a także bazę wypadową do najazdów na Litwę. Służył również za siedzibę wójta. Po roku 1410 strażnicę zajęły siły polskie, a pięć lat później zamek był we władaniu księcia mazowieckiego. Wojna trzynastoletnia przyniosła budowli zniszczenia, mimo to pod koniec XV w. zamek odbudowano i umocniono. Przed rokiem 1525 załoga zamku liczyła około 20 osób, obiekt składał się z zamku głównego i przedzamcza. Budynek główny znajdował się na wschodniej stronie wyspy, tam też umiejscowiono strażnicę, natomiast po stronie zachodniej były liczne budynki gospodarcze i stajnie. Po sekularyzacji komturie i wójtostwa zakonne zostały zmienione na starostwa. Utworzono takie również w Ełku. W zamku swoje siedziby miały w zamku Urząd Sprawiedliwości, Powiatowa Komisja Sprawiedliwości, Sąd Powiatowy i Grodzki oraz Sąd Krajowy i Powiatowy. Do najdostojniejszych gości zamku należą marszałek napoleoński Ney oraz car Aleksander I.

Wokół zamku krążą różne legendy, najbardziej znaną jest chyba opowieść o podziemnym tunelu pod dnem jeziora prowadzącym do pobliskiego kościoła, za pomocą którego obiekt ma być połączony z miastem. Niektórzy twierdzą, że dzięki temu tunelowi miejscowa ludność podczas „potopu szwedzkiego”, gdy tereny okoliczne zostały najechane przez Tatarów, schroniła się w murach zamku. Obiekt wielokrotnie przysłużył się mieszkańcom jako schronienie przed pożarami nawiedzającymi miasto, jednakże sam spłonął w 1833 roku. Najbardziej ucierpiało rzecz jasna wnętrze. Mury obwodowe i jego kształt zdołały przetrwać, a wnętrze przekształcono. W XIX w. w przyzamkowym ogrodzie powstało więzienie, które działało aż do 1970 roku. Wyspa, na której znajduje się zamek, łączy się teraz z zachodnim brzegiem jeziora przez usypaną pod koniec XIX wieku groblę, a z miastem – wymurowanym na początku XX wieku mostem.

W 2010 roku lokalny przedsiębiorca zakupił kompleks zamkowy od miasta. Zgodnie z warunkami umowy ma za zadanie zmodernizować zamek z przeznaczeniem na kompleks hotelowy.  

WRÓĆ DO WPISÓW

Zostaw komentarz