Zamek wzniesiono jako siedzibę proboszcza kapituły pomezańskiej na początku XIV wieku, znajduje się on prawdopodobnie na nasypie grodu staropruskiego.

Od strony wschodniej do zamku prowadził most zwodzony, na początku XIX wieku zbudowano w jego miejsce arkadowy most stały.

W ciągu murów obronnych znajdowało się 12 wież, obecnie tylko 10 – każda inna. Ceglane mury, miejscami bardzo wysokie, otaczają regularny dziedziniec.

Od XVII wieku zamek sukcesywnie przebudowywany należał do magnackiego rodu Finckensteinów.

W czasie wojny został spalony, następnie zamienił się w malowniczą ruinę.

Jest to zamek zachowany jedynie w ruinie. Budowę obiektu rozpoczęto nad jeziorem Szymbarskim w pierwszej połowie XIV w. Zamek miał pierwotnie formę prostokąta z dziedzińcem, a na narożach muru posiadał kwadratowe wieże. Wjazd prowadził przez drewniany most zwodzony. W związku z wojnami polsko-krzyżackimi, obiekt został przebudowany. W XVI wieku zamek trafił w ręce rodziny  von Polentzów, którzy ponownie rozbudowali zamek, by mógł on pełnić rolę rezydencji. Most zwodzony zastąpiony został murowanym, wspartym na czterech arkadach. Do końca drugiej wojny światowej zamek pozostawał w posiadaniu rodziny Finck von Fickensteinów, którzy to na przełomie XVIII i XIX w. wybudowali nowy dom mieszkalny. W czasie drugie wojny światowej zamek został zniszczony przez Rosjan, w latach późniejszych zabezpieczono obiekt, nie podjęto się jednak od razu jego renowacji. Ruiny szymbarskiego zamku pod koniec 1995 roku stały się polem bitwy z końca II wojny światowej. Volker Schlöndorff kręcił tam sceny do filmu „Król Olch”.

Zostaw komentarz