Zamek został wzniesiony przez zakon krzyżacki pod koniec XIV wieku nad kanałem Łuczańskim łączącym jeziora Niegocin i Kisajno. Składał się z domu mieszkalnego i prostokątnego dziedzińca otoczonego murem, za którym znajdowała się fosa. W 1365r Litwini pod wodzą Kiejstuta zdobyli i spalili zamek, po czym Krzyżacy odbudowali warownię. W XVI wieku został przebudowany w stylu renesansowym. W połowie zeszłego wieku znajdowało się tu mieszkanie komendanta twierdzy Boyen. Obecnie pozostało jedynie zachowane skrzydło dawnego zamku – niewielki zaniedbany budynek ozdobiony falistym szczytem.

Pomiędzy jeziorami Mamry i Niegocin skrywa się skrzydło zamku krzyżackiego. Pierwsza wzmianka o obiekcie pojawiła się w 1340 roku, a mówi o urzędującym w tym miejscu prokuratorze, z czego można łatwo wywnioskować, że sam zamek powstał nieco wcześniej. Jak to Krzyżacy mieli w zwyczaju, wybrali miejsce doskonałe pod względem obronności, otoczone jeziorami. Ponadto zamek wraz z fortecami w Ełku, Piszu, Rynie i Węgorzewie stanowił szlak chroniący wschodnie granice państwa zakonnego.

Budowla nie była chyba najszczęśliwszym obiektem, wiele razy niszczona, potem odbudowywana. Wzniesiono ją na planie prostokąta, a głównymi materiałami budulcowymi były kamień i cegła. Czterkondygnacyjna, posiadała cztery naroża z dwuskokowymi przyporami W latach 60. XVI w. dobudowano na dachu renesansowe szczyty.

W roku 1361 zamek został spalony przez wojska litewskie pod dowództwem Kiejsuta. Odbudowa miała miejsce dopiero po około 30 latach. Zamek pierwotnie miał być najprawdopodobniej jednoskrzydłowy z przedzamczem, które pełniło funkcje gospodarcze. W skład kompleksu wchodziły piwnica, browar, zbrojownia. W czasie wojny trzynastoletniej zamek spłonął, i znów odbudowany został z opóźnieniem, bo pod koniec XV wieku.

Po sekularyzacji zamek stał się siedzibą starosty, nastąpiła rozbudowa i rozwój przedzamcza. Na początku XVII w. dobudowano cztery niskie skrzydła mieszkalno-gospodarcze. Po tych zabiegach obiekt przybrał formę renesansową.  Kolejny pożar wybuchł w 1749 roku, kiedy to zniszczony został pierwotny budynek główny oraz jedno z dobudowanych skrzydeł. Zniszczenia naprawiono na początku XIX wieku, po kilkudziesięciu latach pobliski teren przeznaczono do celów obronnych, a wiązało się to niestety z jego częściową rozbiórką. Pod koniec XIX w. obiekt zamieszkiwali komendanci twierdzy Boyen.  Zamek stał się podczas pierwszej wojny światowej kwaterą Paula von Hindenburga. Od 1957 roku zamek był wykorzystywany jako obiekty turystyczny, w 2008 roku uszkodzeniu uległa jedna ze ścian, toteż obiekt zmodernizowano i odrestaurowano, dzisiaj mieści się w nim Hotel St. Bruno.  


Zostaw komentarz